Άνοιξη από τα παλιά.

Posted in προσωπικά, του Πύργου, οδός Πατρών on 8 Απριλίου, 2014 by esta

Με τους Ρομά μεγάλωσα. Τσαντήρια στον ΟΣΕ του Πύργου. Απέναντι το βενζινάδικο του μπαμπά. Πιτσιρίκια αλητεύαμε στους γύρω χωματόδρομους… (είχα διαβάσει νωρίς…. είχα «πει» τα μάθηματα σε όποιον λάχαινε να περάσει για καύσιμα… φορτηγατζήδες, ταξιτζήδες, χειριστές μηχανημάτων ή στον οδηγό του βυτιοφόρου και εντεύθεν είχα «ελευθέρας»….)… Με το που βράδιαζε μας φωνάζανε, η θεία μου την Αγγέλικα- που ήταν πάντα «πεντακάθαρη» και η μάνα μου τον Πάνο και μένα, που είμασταν μες τα χώματα… (ή και στα αίματα ακόμα- ο μικρός ειδικά, που κουβαλάει τα σημάδια στο κρανίο του…). Καθυστερούσαμε… λίγο παιχνίδι ακόμα- σκαρφάλωμα σε σκαλωσιές- πηδήματα σε γειτονικούς κήπους κλπ. Μόνο που το ζεστό νερό από τον αρχαίο «θερμοσίφουνα», δε μας περίμενε… Αν αργούσαμε- ως συνήθως- είχε ήδη καταναλωθεί να πλυθούν οι «γυφτοπούλες» φίλες μας- της ίδιας παιδικής «συμμορίας». Έτσι πάντα μας «έτριβε» με τη βούρτσα και κρύο νερό η μάνα μου… Δε με πείραξε ποτέ…

Η «ζωή» μου στον Πύργο, σε 4 λέξεις.

Posted in προσωπικά, του Πύργου, οδός Πατρών on 18 Μαρτίου, 2014 by esta

πυργοςΗ «ζωή» μου στον Πύργο, σε 4 λέξεις:
«πάνω- κάτω η Πατρών».
Η ζωή μου στην Πατρών,
παράλληλα και ασύμπτωτα με την «Πατησίων» της Κατερίνας.
Μετά από συντροφική μάζωξη, κατηφόριζα-
σχεδόν 4, λίγο πριν το ανοιξιάτικο ξημέρωμα.
Ένα μπατσάδικο στο «Αχίλλειον»,
και μετά… συνεχίζοντας,
η πλ. ΟΤΕ έχει καγκελάκια,
που απαγορεύουν τη διέλευση διαβάτη,
έτσι, επί του οδοστρώματος βάδισα ανενόχλητη.
Στο παλιό «Σεράνο»- σκέφτηκα
να ακολουθήσω πεζοδρόμιο….
Όχι… κατειλημμένος δημόσιος χώρος
από τραπεζοκαθίσματα  καφετέριας.
Στο δρόμο… ξανά.
Τα φώτα χαμηλώνουν,
σπασμένες λυχνίες, στους ασυνάρτητα νεοκλασσικού(;;;;;)
τύπου φανοστάτες…
εκεί που κάποτε ήταν τμήμα «Εθνικής οδού»,
και είχε άπλετο φως…
(έτσι έμαθα να μη φοβάμαι τις νύχτες-
το μέγιστο μάθημα της παλιάς- παραδοσιακής Πατρών).
Επιτέλους παγκάκι… (σπάνιο για τους διαβάτες της πόλης),
-έξω από το πρατήριο άρτου της γειτονιάς-
απέναντι από το «πολύκεντρο», που στεγάζει τις δημοτικές υπηρεσίες.
Κτήριο- που θα χαιρόμουν να κατεδαφιστεί….
πομπώδες- άνευ ύφους συνοχής με την ιστορία της οδού,
που μελετήθηκε βιαστικά γιατί έληγαν κάποια κονδύλια
ευρωπαϊκής χρηματοδότησης,
και ο φέροντας οργανισμός του κατασκευαζόταν
τη μέρα του μεγάλου σεισμού που έπληξε την πόλη
και τη δομημένη ιστορία της την 26.03.93.
(21 χρόνια, πριν!!!!!!!!!!!!!!!)
Φεγγάρι στη σκιά- πίσω από σύννεφα,
δύο τετράγωνα ακόμα, να φτάσω σπίτι.

Απογοήτευση….

Ίσως η Πατρών που θυμάμαι ως ακμή,
να μην υπήρξε ποτέ.
Ίσως να μη βάδισα ποτέ νύχτες- ξημερώματα
μέχρι το βενζινάδικο- σπίτι.
Ίσως να είχα φτιάξει το Δρόμο
στη φαντασία μου.

Όχι… η οδός Πατρών υπάρχει στον Πύργο.
θέλει όμως βελτίωση για το διαβάτη,
προστασία από την βροχή…. λίγη σκιά… ένα παγκάκι,

για να την περπατήσω ξανά!
Ο Δρόμος μου.

Βιβλιοπωλείων απουσία.

Posted in προσωπικά, του Πύργου on 26 Φεβρουαρίου, 2014 by esta

book

Σπάνια βγαίνω στην «αγορά» της πόλης- ειδικά μετά την κλοπή του παπίου, λόγω προβλημάτων υγείας. Σήμερα προέκυψε να είμαι έξω- με τα «πόδια»!!!!, να κλείσω μια «τραπεζική εκκρεμότητα». Έτσι βρεθήκαμε με το Δεσποινιώ, την ξαδερφούλα μου, να γιορτάσουμε τα γενέθλια της με τσάι και γλυκάκι- στη χλωμή λιακάδα, παραδίπλα από βιβλιοπωλείο, που δεν είχα επισκεφτεί, σχετικά καινούργιο. Απαίτησα να «σουλατσάρουμε», και το κάναμε. Ρώτησα για το τμήμα της ποίησης, να αναζητήσω τυπωμένες τις γραφές φβ «φίλων». Αλφαβητικά και ενδεικτικά: Γιάννης Λειβαδάς, Διονύσης Μαρίνος, Mina Xirogianni, Μανόλης Πολέντας…. Τίποτα… Μηδέν!!!!!!!!!!
(είχε όμως 2 αντίτυπα από το «βιβλίο» του Μπογδάνου…)
Το ψυχοτονωτικό …. πάτωσε!
Κατηφόριζα προς το σπίτι… παραδίπλα από «εικονικές» πλέον γραμμές τραίνου… μέσω πρώην ΣΠΚ (Σιδηρόδρομος Πύργου- Κατακώλου)- το λένε «πάρκο» αλλά ούτε καν πεζόδρομος, με σεβασμό στο διαβάτη-περιπατητή , προς το κεντρικό σταθμό – πρώην ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομος Πύργου-Αθηνών-Πειραιώς), μετά ΟΣΕ, μετά ΤΡΑΙΝΟΣΕ… χωρίς τραίνο πια προς Πάτρα τουλάχιστον (που το εισιτήριο αντιστοιχούσε χρηματικά με έναν καφέ)- και οσονούπω θα έφτανα μέχρι το «Πολύεδρον» το Βιβλιοπωλείο της καρδιάς μου… Εκεί με τον Κωστή, θα μιλούσαμε/φλυαρούσαμε μέχρι το οριακό σημείο να χάσω το τελευταίο δρομολόγιο.
Στον Πύργο των ποιητών… χωρίς πρόσβαση στην ποίηση….

Αν μια ιστορία… του «Πύργου».

Posted in του Πύργου on 25 Φεβρουαρίου, 2014 by esta

κρυψωνα
(η φωτογραφία από το φακό του Γιάννη Σπυρούνη)

Αν μια ιστορία ξεκινούσε με τη φράση:

«Μαζωχτήκαν οι επιστήμονες γεωμέτρες, να συντάξουν πολεοδομική μελέτη,
προκειμένου ασυνάρτητες  «γειτονιές» στις παρυφές των εφτά λόφων-
με ήδη κατειλημμένες τις ακμές τους από εκκλησιές,
να συστήσουν μια πολιτεία , με θέα στις δυτικές θάλασσες,
παραδίπλα από τις λίμνες με τα διβάρια για τους κέφαλους,
γειτνιάζουσας στον ποταμό Ρουφιά- τον «Αλφειό» των μύθων ,
με αόρατο/ιδεατό κέντρο ένα πηγάδι ….

θα μπορούσε να σταθεί σαν «παραμυθία»,
για την πόλη, που σήμερα κατοικούμε;;;

Shoot the bank!

Posted in σκέψεις, διαμαρτυρία, photo on 24 Φεβρουαρίου, 2014 by esta

shoot the bankBarcelona. 20/02/2014.

και στα δικά μας…
Βρε, αφελή/χαμερπή τραπεζοϋπάλληλε,
νόμιζες ότι ακολουθούσες το δίκαιο
ή ακόμα και τα συμφέροντα της Α.Ε. που σε πληρώνει.
Πλανεμένε, κοίτα ποιοι επωφελήθηκαν
από την απειροελάχιστη «παράλειψη/αβλεψία» σου…
Ο κουμπάρος του ανώτερου,
ο κολλητός του κολλητού του ανώτερου…

Ρε σεις,
Οπλιστείτε με δύναμη να φύγετε  από το βούρκο!!!!!!!!!!!!

 

Προσωπικά μου διαδικαστικά κατά πλειστηριασμών…

Posted in προσωπικά, του Πύργου, διαμαρτυρία on 23 Φεβρουαρίου, 2014 by esta

5251301-md
Λοιπόν! Αυτό το σ/κ πρέπει να το χαρώ- όπως γουστάρω,
για μένα… ακόμα και στην οθόνη του πισί, με τα «δικά» μου
γιατί από Δευτέρα, έχω αγώνα να αποδείξω ότι δεν είμαι…
δεινόσαυρος, μονόκερως… φτερωτή νεραϊδούλα.. κλπ

στο τραπεζικό σύστημα και στις παρανοϊκές δικαστικές αποφάσεις
προκειμένου να μην εκπλειστηριαστούν μες το 2014
το διαμέρισμα που διαμένω στον τέταρτο- δώρο της μαμάς μου,
όπως και το διαμέρισμα της μαμάς στον πρώτο,
που έχει παραχωρηθεί αμισθί στον αδερφό μου,
(άσχετα αν αυτός διαμένει στο δωμάτιο «γραφείο-εργαστήριο» μου)

Ήτοι, ως εγγυήτριες ούσες έχουν ήδη κατασχεθεί τα «ακίνητα»
-δεν αναφέρομαι στις αφορμές και την Αιτία-

α) το ακίνητο ιδιοκτησίας μου από την πρώην Τράπεζα Κύπρου-νυν Τράπεζα Πειραιώς,
χωρίς να τηρηθούν τα τυπικά για την καταγγελία της σύμβασης αλληλόχρεου λογαριασμού,
δλδ  εξέδωσαν διαταγή πληρωμής και επιταγή χωρίς καταγγελία σύμβασης!!!
(μόνο με απλό ειδοποιητήριο)
που τα στελέχη της τότε Τράπεζας Κύπρου και ειδικά ο κ.κ. Στυλιανός Μαφρέδας
περιφερειακός Διευθυντής Πελοποννήσου αλλά και Ποιητής
σε προσωπική μας συνάντηση αναγνώρισε της τεράστια παράλειψη
του κατ/τος Πύργου της Τράπεζας
(απόλαυσα όμως την κουβέντα μαζί του- γιατί πέρα από τα τραπεζικά-
έχοντας ήδη μια 10ετή προϋπηρεσία στην Εθνική Τράπεζα
και έτσι με αποκαλούσε «κα συνάδελφε» αλλά το αρνήθηκα
μιλήσαμε για Καχτίτση- Παπαδημητρακόπουλο-Λάσκαρη- Γκόρπα…)
Φυσικά το Πρωτοδικείο Ηλείας αδυνατούσε να αναγνωρίσει
ότι η Τράπεζα έκανε «λάθος» (;;;;;;;;;;;;;)
με αντιμετώπισαν ως «τρελή»/ άσχετη στη σχετική ακροαματική διαδικασία-
παρότι προσκόμισα βεβαίωση από την Εθνική Τράπεζα για την προϋπηρεσία μου
ήτοι γνώστης των τραπεζικών θεμάτων εκ των έσω,
και έτσι προέβησαν στην κατάσχεση του ακινήτου μου… :(

β) το ακίνητο της μαμάς μου, κατασχέθηκε με τον πιό ευτράπελο τρόπο,
ούσα ήδη εγγυήτρια στην Τράπεζα Αττικής.
Απουσιάζα στην Αθήνα ,για την κηδεία αγαπημένου θείου, όταν δικαστική επιμελήτρια-
αρραβωνιαστικιά φίλου του αδερφού μου,
του τηλεφώνησε λέγοντας «η μητέρα σου είναι στην Αυστραλία, έλα στην καφετέρια Epoca (τότε),
να παραλάβεις ένα χαρτί».
Όταν επέστρεψα μου έδειξε ότι είχε υπογράψει «ως σύνοικος» για την κατάσχεση του ακινήτου(!!!!!!)
(Το «αμνοερίφιον» δεν ήξερε τι είχε υπογράψει…. είχε εμπιστοσύνη στο «κορίτσι» του φίλου του
και τη νομική της ιδιότητα…)
Οριακά για την κατάθεση της αναστολής- 3μερο, ο δικηγόρος της Τράπεζας- οικογενειακός φίλος,
κρυβόταν από τον Άγη- το φίλο μας δικηγόρο, μέχρι να τοιχοκολλήσει η δικαστική επιμελήτρια το κατασχετήριο.
Στη συζήτηση για την αναστολή, το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψιν του τα έγγραφα από το ελληνικό προξενείο
στο Σίδνεϊ, ούτε τα επίσημα πιστοποιητικά από το γραφείο μεταναστεύσεων της Αυστραλίας
και αποφάσισε ότι η μαμά μου «μένει στον Πύργο, με σύνοικο τον αδερφό μου»!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κατά την ακρόαση ανέφερα ότι ο αντίδικος δικηγόρος είναι οικογενειακός φίλος,
έχει πλήρη γνώση της απουσίας της μαμάς μου και υπάρχουν και μάρτυρες…
Έδωσε μια «παράσταση» άρνησης- ο γελοίος θεατρίνος και αργότερα μου έστειλε την «απειλή»,
ότι αν αναφερθώ ξανά στην οικογενειακή φιλία θα με καταγγείλει ότι πήγα στο γραφείο του
να τον χρηματίσω – για να παραβλέψει την υπόθεση …………………………………………………..

Είχα γράψει και παλιότερα γι’ αυτό
που μου στέρησε την «έμπνευση» και με έχωσε στα καταθλιπτικά τάρταρα…

(Ρε Μ@λάκα δικηγορίσκο- μαθητή του K.T., η νίκη στα δικαστήρια,
δεν αφορά τη νομή της ακίνητης περιουσίας… χεστήκ@με….
Αφορά την αξιοπρέπεια, την αληθεια, το ήθος και την ηθική, και……)

Όμως από Δευτέρα, με το κεφΑλι ψηλΑ, θα πάω στις Τράπεζες,
με υπεύθυνες δηλώσεις- κατά το νόμο-
όχι να παρακαλέσω
αλλά να απαιτήσω
την αναστολή των πλειστηριασμών…
Αλλά και να «οργανωθώ»
για την οριστική απαλοιφή των απαιτήσεων-
λόγω σοβαρότατων τραπεζικών παραβάσεων.

 

Η «αναταραχή» μου

Posted in Προχειρογραφή on 2 Φεβρουαρίου, 2014 by esta

κακό

Τη νύχτα της καταιγίδας
θα ενδυθώ τα αστέρια…
και θα κόψω τις «ρίζες»…
όχι του «κακού».
Θα ανθίζει εντός μου,
για την αγωνία του αγώνα.

Διακαής μου πόθος
η εσώτερη αναταραχή
στο διηνεκές.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.