Μάθημα…
27 Σεπτεμβρίου, 2008
… Θρησκευτικών…
αυτό:
ή
αυτό:
;
Οι δε έχουν και αποδεικτικά στοιχεία…
(να γελάσουμε και λιγουλάκι!!!!)
…βασικά…
έχω δηλώσει “απαλλαγή”…
από το μάθημα….
φιστίκια!
22 Οκτωβρίου, 2007
Η μνήμη μου από τις δεκαετίες της παιδικής μου νοσταλγίας
(τέλη ’60- αρχές ’70)
κουβαλάει και μια επίκληση…
σχεδόν κραυγή… σχεδόν επιταγή…
«φιστίκια… φρέσκα… ζεστά… τώρα τα’ κανα»…
Ήταν ο Θανάσης… που διαλαλούσε την πραμάτεια του!!!
Τα αράπικα φιστίκια …
άρτι δραπετεύσαντα από τις λαμαρίνες στο φούρνο του Νεοφώτιστου…
μεζούρα ένα ρακοπότηρο…
απαλά παραταγμένα σε χάρτινο χωνάκι
που με επιμέλεια δίπλωνε στα παιδικά μου μάτια…
αδημονώντας να ηδονιστούν οι γευστικοί μου κάλυκες
με τη θέρμη του «φυστικοβούτυρου»
κρυμμένη σε κρούστα αλατιού…
Κείνη την εποχή,
η σταφιδο- καλλιέργεια βίωνε την νιοστή (!) παρακμή της…
Έτσι οι γιαγιούλες μου
(αδερφές της γιαγιάς Αγγέλως-
η Αθηνιά, η «γεροντοκόρη»
και η Παναγιώτα με τον μπάρμπα- Γιώργη τον σύζυγο της,
τον «πρόεδρο»…)
στο χτήμα τους στο Στρέφι, μείωσαν τ’ αμπέλι
(και έτσι το αλώνι έγινε χώρος αέναου παιχνιδιού….
για την Αγγέλικα, τον Πάνο και μένα…
και περιστασιακά για την Τίνα και τη Γιούλικα…
ο Κωστάκης είχε πια μεγαλώσει!!!)
και φύτεψαν «αραχίδες»… δηλαδή αράπικα φιστίκια …
Έμαθα την υπόγεια ωρίμανση των καρπών…
είδα τη συλλογή τους …
Η μαμά προσπάθησε να τα φτιάξει στο φούρνο…
σε κείνη την αρχαία «ΙΖΟΛΑ» κουζίνα,
που ο θείος Μίμης της την είχε πουλήσει ως το «τέλειο» μοντέλο…
δεν πετύχαιναν με τίποτα.. παρά την ενισχυμένη «άλμη»
(δηλαδή πυκνό διάλυμα αλατιού…)
που έβαζε….
Προσπάθησε να υποκλέψει την αναλογία από τον Θανάση…
τίποτα!!!
Τα φιστίκια από το χωριό πια τα τρώγαμε μόνο «χλωρά»…
Τα χρόνια πέρασαν…
Ο Θανάσης «έφυγε» …
και ήρθε ο Βαγγέλης….
Σεμνός και ευγενής..
με ένα ποδήλατο…
αντί πινακίδας κυκλοφορίας…
έγραφε «ο ταλαίπωρος»….
Χαιρετισμός με ένα χαμόγελο… πάντα!!!
Έφυγε «ο τελευταίος κλοσάρ του Πύργου»,
έγραψε η «Πρώτη» σήμερα…
Χθες βράδυ…
«τελείωσε»
σε κάποιο καφενείο στην πλατεία Αυγερινού….
Και ήταν 48 χρονώ…
Και η αστυνομία αναζητά τυχόν συγγενείς….
Προχθές ήταν που σε χαιρέτησα…
Περνούσες κάτω από το σπίτι…
Βαγγέλη… δάκρυσα…
Σιωπώ….
του Νίκου Νικολαϊδη
7 Σεπτεμβρίου, 2007
διάλογος…
9 Αυγούστου, 2007
-Αδερφέ μου… δεν αντέχω άλλο… λύγισα…
Δάκρυα τρέχουν ασταμάτητα…
-Πάμε μέσα… να τα πούμε οι δυο μας…
-Ναι… πάμε!!!
-Τι έχεις αδερφή… εσύ… δεν ήσουν ποτέ έτσι… Σε σένα είχαμε στηρίξει όλες μας τις ελπίδες…
-Βάρος μου φορτώσατε… δεν άντεξα…
-Όχι βάρος… προσδοκία…. Στα ταλέντα που σου χαρίστηκαν…
-Πια καλέ;;; Αυτά που η μαμά μου συνέθλιβε καθημερινά….
-Ήσουν πιο έξυπνη… δεν το άντεχε ο δεσποτικός χαραχτήρας της….
-Είχε εξουσία… μπορούσε να το κάνει… και συνεχίζει…
-Παράτα την… είναι μακριά πια… μας πούλησε….
-Και με καταδικάσατε να πληρώνω τη διαστροφή της…
-Αδερφή μου… όχι εγώ…
-Όμως εγώ τα «πληρώνω»
-‘Όλοι μας το πληρώνουμε… και πάνω από όλα τα παιδί…
-Το παιδί σου…
Λυγμός
-Θυμάσαι; Εσύ είχες φυλάξει το τετράδιο με τις εκθέσεις μου στο Λύκειο… έγραφα ότι θα κάνω τα πάντα να συνεχίσεις τις σπουδές σου… εμένα με είχαν «καταδικάσει» στο εμπόριο…
-Και όταν με «πετάξατε» στην Τράπεζα… με είδες σαν μια ακόμα πηγή για χαρτζιλίκι….
-Συγνώμη!!!… (σιωπή…)… Δεν καταλάβαινα…
-Βολευόσουν όμως…
-χμμ…xμμ…
-Εντάξει βρε!!! Πέρασαν αυτά… Τώρα τι κάνουμε;;;
-Τώρα… θα πιαστούμε από το χέρι… όπως παιδιά…. Και θα παλέψουμε μαζί…
-Ναι αδερφέ μου…βοήθησε με!!!
-Σε χρειάζομαι… να σωθούμε όλοι… και πάνω από όλα η μικρή Βασιλική…
-Για αυτήν όλα… Της έλαχε να είναι η μοναδική κληρονόμος… και έχουμε να της παραδώσουμε την ιστορία της οικογένειας…
-Άντεξε αδερφή… σε παρακαλώ…..
Σιωπή…
Δάκρυα…
για την Αμαλία
1 Ιουνίου, 2007
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
δείτε
20 Απριλίου, 2007
τα… πέντε;;;;;
22 Φεβρουαρίου, 2007
με κάλεσαν από την ονειροχώρα…
να πω κάτι σε πέντε…
όχι δεν ήταν …και πέντε…
μεταξύ ίσως…
ποιητικά δε θα μου βγει…
ούτε “παραμυθένια”…
*μου έδωσαν το όνομα Ευσταθία… αλλά αποφάσισαν να μου “κόψουν” το ευ… και έγινα Έστα… ήτοι ρίζα αορίστου του ίσταμαι… δηλαδή … κάποτε, κάπου, στάθηκα… πότε; δεν ξέρω… ακόμα το ψάνχω…
*πριν πάω σχολείο, μ΄εμαθαν να μετράω… μου είπαν για τους αριθμούς… γοητεύτηκα, μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι έμμεσα με ώθησαν στη γοητεία των μαθηματικών (μέσω της θεωρίας των αριθμών)… και στη μαγεία της μηχανικής…
*μωρό παιδί, πήγαινα βόλτα καθισμένη στο ρεζερβουάρ μιας hercules… από τότε αγάπησα τις μηχανές… η υποτροφία μου επενδύθηκε σε ένα “μηχανάκι”… αλλά πάντα ονειρευόμουν να οδηγήσω νταλίκα… όπως η κυρά από την Κρήτη, που νύχτα έφτανε πάντα στην πόλη… και χτυπούσε το κουδούνι, σαν φίλος- επισκέπτης… να “φουλάρει” πετρέλαιο…
*ποτέ δεν ήθελα να μείνω στις “Επάλξεις”… μόνιμο όνειρο να φύγω… αλλά πάντα κάτι με κρατούσε εδώ… μια υποχρέωση σε κάτι, ακόμα και η μαμά μου χάρησε ρετιρέ για να μου δημιουργήσει ρίζες… και εγώ υποχώρησα… φοβιτσιάρα, παραιτημένη δηλαδή…
*η αγάπη μου για τη τέχνη δεν ξέρω πως προέκυψε… αλλά η αισθητική αποτελεί βασική αξία μου και μόνιμο στοιχείο της συμπεριφοράς μου…(με όλα τα παρεπόμενα!!!)
και πολλά αλλά… που διαφαίνονται στα ποστάκια….
που στέλνω το μπαλάκι;
οι πλείονες τα έχουν πει…
αλλά νομίζω πρόλαβα τους:
alas
athemita
city of pyrgos
innersilence
isidoros
τα χρωστούμενα…
20 Δεκεμβρίου, 2006
όχι χριστούγεννα καλέ…
χρωστούμενα !!!
σε κάποιους χρωστάω να πω “δυό πραγματάκια”
σιώπησα λίγο…
για λόγους δικούς μου,
“προσωπικούς”
αλλά είμαι εδώ!
υπάρχει η φωνή μου στο διαδίκτυο…
λοιπόν…
ημερολογιακά…
τα λέω…
μην παρεξηγηθώ…
______
χώρο στην κραυγή του n.ago
που μου θυμίζει αγωνία…
το nick name του!!!
(copy- paste η κραυγή του…)
Μετά τη ψηφοφορία (12/12/2006) από την πλειοψηφία στη Βουλή της Αλβανίας, η χώρα δεν έχει πλέον την Ακαδημία των Επιστημόνων! Αργά τη νύχτα, ψηφίστηκε το νομοσχέδιο της κυβέρνησης(;) «Για την Ακαδημία των Επιστημόνων» με 75 ψήφους υπέρ(!) 2 κατά και 3 παρών! Σύσσωμη η αντιπολίτευση, απείχε της διαδικασίας, διαμαρτυρόμενη για το πρωτοφανές αυτό γεγονός. Η επιστημονική, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα, εκλιπαρούσανε, θεωρώντας την πράξη αυτή ως έγκλημα κατά της επιστήμης, η κυβέρνηση ωστόσο επέμενε και κατάφερε τελικά, να κλειδώσει τις πόρτες τον Ερευνητικών Ινστιτούτων που ήταν υπό την Ακαδημία!
Οι βουλευτές του PBDNJ(Κόμμα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα) Spiro Peçi και Leonard Solis ήταν αυτοί που ψήφισαν κατά του νομοσχεδίου και οι Leonard Demi(PD), Ymer Tola(PDK, Niko Nerenxi(PAA) δήλωσαν παρών!
Παρακαλώ πολύ, αν το γεγονός αυτό σε αγγίζει κι εσένα, είτε κάνε μια αναφορά είτε ανέβασε την είδηση στο δικό σου μπλογκ! Έτσι, η φωνή της διαμαρτυρίας, θα δυναμώσει και θα κάνει τους παχύδερμους και αυταρχικούς κυβερνώντες στην Αλβανία, να σκεφτούνε καλά, πριν οριστικοποιήσουν την ειδεχθή τους πράξη!
Φιλικά Ν.Ago
να υψώσουμε και μεις την κραυγή μας…
_____
μετά χρωστάω…
στον φίλο μου τον Σπύρο…
που μου εμπιστεύτηκε
την e- διεύθυνση με τις φωτογραφίες του…
(κάποια από τις δικές του είναι η παραπάνω…
ο υδατόπυργος…
“σπονδή” στα “αρχαία” τρένα…
… μην ξεχάσω να βάλω λίνκ τη σελίδα του…
(θα σας μιλήσω γι’ αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο στα επόμενα)
_____
και μετά ο ισίδωρος
(μικρέ… “εγγονέ”!!!.. (χι!χι!) ξέρω ποιός είσαι…
αλλά θα σε “εκμεταλλευτώ”…
να κραυγάσουμε μαζί…
κατά της “μπόχας” στην πόλη…)
ναι! καλέ…
τα γήπεδα τουγκολφ μας λείψανε…
να πνίξουμε
τη δυσωδεία της
συγνώμη, που άργησα να τα πω…
αλλά κάποια στιγμή τα λέω…
και έχω να σας πω πολλά “βρώμικα”
που τα ξέρω…
πολύ… πολύ καλά!!!
χαιρετώ σας!!!
παράθυρο
2 Δεκεμβρίου, 2006
αντανάκλαση;
διάθλαση;
διάχυση;
“ιστορίες του φωτός”;
ώσμωση;
κανόνες της φυσικής…
θα καθορίσουν
και θα
ορίσουν
το “φαντασιακό”…
έτσι κι αλλιώς
το παράθυρο
θα ανοίξει….
μνήμη…
30 Νοεμβρίου, 2006
Άλλο ένα βράδυ μόνος στο σπίτι…
Τα χρόνια τον είχαν βαρύνει…
Παρηγοριά ένα τσιγαράκι…
και οι ατέλειωτες μνήμες…
Συντροφιά του μόνο εικόνες… θολές…
ίσως ανασυσταμένες…
ωραιοποιημένες από τα ψήγματα του συναισθήματος…
και τη γοητεία της απόστασης…
Αλλά θέλει να θυμάται μόνο αυτήν…
τη μόνη γυναίκα που αγάπησε…
τη μόνη γυναίκα που δε μπόρεσε ποτέ να έχει…
μόνο μια φωτογραφία βρέθηκε στα χέρια του…
από κείνη τη μοναδική τους συνάντηση…
σε μια πλατεία…
και ο πλανόδιος φωτογράφος
απαθανάτισε τη μορφή της…
τη νεανική της εμφάνισης…
και έτσι απόκτησε το “άφθαρτο του ονείρου”…
Ίσως καλύτερα έτσι…
για πάντα όμορφη…
για πάντα νέα…
