Δεν…

Δεν έχεις «φύγει»…
Αρνούμαι να το παραδεχθώ…
Εφιάλτης θα ‘ναι.

Η νύχτα της 26ης Ιουλίου δεν υπήρξε ποτέ,
κενό στο χωροχρόνο… ασυνέχεια…

Αφού αισθάνομαι την αγχωμένη ανάσα σου
στον αριστερό μου ώμο,
όταν – στον υπολογιστή- παλεύω να «κλείσω»,
τις εκκρεμείς υποθέσεις…

Στο είχα υποσχεθεί,
την τελευταία φορά,
που ανταμώσαμε,
-λίγο πριν την κρίσιμη επιπλοκή-
οδηγούσα το παπάκι και ‘συ, συνεπιβάτης,
αδυνατώντας να σταθείς «όρθιος» είπες:
«Έστα μου, τις δουλίτσες μας…»
και σου απάντησα:
«Μην ανησυχείς, βρε Χρήστο…»

Εξάλλου, στο ‘χα αποδείξει..
παρ’ όλες τις αντιξοότητες….

Αγωνίζομαι για την «υστεροφημία» σου
παρ’ ότι πλάκωσαν οι επήλυδες
και «ξεκοιλιάζουν» το γραφείο…

Δεν θέλω να θρηνήσω…

Πονάω όμως… Πολύ…

Και ακούω

Trois Coulers

που σου άρεσε…

και «δανείστηκες» το cd,
-ακόμα το περιμένω….-
να νανουρίζεις τη Γεωργία…

Καλό ταξίδι Χρήστο μου…
Συνεργάτη και Φίλε μου για 17 χρόνια…

Οι λέξεις δε βγαίνουν πια… πνίγομαι…

Περεταίρω ορφάνια…