Η “διαθήκη” μου
29 Ιανουαρίου, 2009

Όταν, την περασμένη Δευτέρα, εισήχθην εκτάκτως στα επείγοντα περιστατικά του Νοσοκομείου Πύργου, στα πρόθυρα εγκεφαλικού επεισοδίου, συνοδεία- μέχρι τις παρειές του κτηρίου- του συνεργάτη και φίλου μου καλού, που διάγει περίοδο «χημειοθεραπείας» στον αγώνα του κατά «νεοπλασίας» στον οισοφάγο, συνειδητοποίησα το πλήθος των εκκρεμοτήτων, που θα άφηνα πίσω… αν «έφευγα» για το στερνό μου ταξίδι…
Τα επαγγελματικά, σίγουρα, θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν. Όλα είναι αποθηκευμένα σ’ αυτό το πισί- χωρίς κωδικούς πρόσβασης και μπλά… μπλααά…
Για τα «άλλα θέματα» όμως, αυτά που καταρράκωσαν την τιμή και την αξιοπρέπεια της οικογένειας μου (τα πλείστα αποδεικτικά στοιχεία, που έχω- με επιμέλεια- συλλέξει, γίνονται κατανοητά, μόνο από άτομα που έχουν/είχαν «ξεπουλήσει» την ψύχη στην υπηρεσία ενός φαύλου τραπεζικού συστήματος- όπως και γω παλιότερα, αλλά… ξέφυγα νωρίς), χρειάζονται αποδέκτες της επιθυμίας μου να διεκπεραιωθούν στα νόμιμα πλαίσια. Ευελπιστώ, οι αγαπημένες μου Τασώ και Ζωζώ να συναινέσουν…. Είναι επειδή το χρωστάω στη μνήμη του μπαμπά μου, του θείου/νουνού μου, του παππού μου, αλλά και του θείου Στάθη, «που χάθηκε στο Αιγαίο», και το όνομα του φέρω – σα φορτίο βαρύ στην πλάτη μου- (αφού το πρώτο παιδί των Παπαγεωργίου- θα ήταν Στάθης.., πρόεκυψα εγώ… χωρίς το «ευ»… εστα… ρίζα μετοχής αορίστου!!!).
Για τα υπόλοιπα, θα επισκεφτώ το φιλαράκι μου τον Αλέξανδρο, συμβολαιογράφο Ωλένης, να κάνουμε την μοιρασιά!!!!
Μεταξύ σοβαρού και αστείου:
Ήδη 3 ερίζουν για το μπουφέ στο καθιστικό!!!
Τα φωτιστικά όμως στο Ναταλάκι σίγουρα, αφού είναι δώρο από τον θείο/νουνό μου και αγαπημένο της κο Θάνο…
Για τα βιβλία μου, δεν έχει εκδηλωθεί μέχρι στιγμής ιδιαίτερο ενδιαφέρον…
Υστερόγραφο:
Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
-καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπάτησαν τα χωράφια.
…..
Μιχάλης Κατσαρός
update!!!
Να μην ξεχάσω να στείλω
τις ευχαριστίες μου
στον εφημερεύοντα γιατρό…
Ηλία άκουσαν να τον αποκαλούν…
(και ήταν ο ίδιος, που το καλοκαίρι
μου παραστάθηκε…)
29 Ιανουαρίου, 2009 at 6:41 μμ
Παιδί μου, είσαι καλά που μοίραζες τα υπάρχοντά σου ζώσα?
Έχεις χρόνια μπροστά λέμε! Σ ύνελθε!
Υ.Γ. Τα βιβλία σου -τον πιο μεγάλο σου θησαυρό- δε θέλησαν? Χμμ…
8 Φεβρουαρίου, 2009 at 6:59 μμ
Ε, ψιτ, γειτόνισσα πρόσεχε τον εαυτό σου! Ναι;
και για διαθήκες και αποχαιρετούρες είναι πολύ νωρις!
23 Μαρτίου, 2009 at 12:34 μμ
εεε δεν θελω απαισιοδοξιες και τετοια…..περαστικο θα ειναι…ευχομαι να σαι παντα καλα.
29 Μαΐου, 2009 at 12:47 μμ
Κι εμένα μου αρέσει να κάνω κάτι τέτοια … Διαθήκες εν ζωή , πάρτυ μνημοσύνων , πάρτυ διαζυγίου …
Στην πλάκα όμως .
Στην πλάκα και για πλάκα , να τα κάνεις κι εσύ .
Φιλιά .
Μου λείπεις .
8 Αυγούστου, 2009 at 4:43 μμ
Φίλοι μου…
ειρωνία!!!
έγραφα τη διαθήκη μου…
όμως ο άνθρωπος, που με πήγε -τότε- στο νοσοκομείο,
υπό το βάρος της χημειοθεραπείας,
“έφυγε” στις 26.07.09
ήταν ο Χρήστος Δημόπουλος…
Αρχιτέκτονας Μηχανικός
ετών 49…
Αφησε πίσω
τη σύζυγο του, την Κική,
την κόρη του Γεωργία- 11 χρονών…
και θρηνούν επίσης
ο αδερφός του Νίκος,
η νύφη του Βάνα
και η ανηψιά του Τζωρτζίνα
σιωπή…