να γιατί…

δεν θα πάω στην συναυλία της Τετάρτης…

σε συνέχεια του προηγούμενου
και το σχόλιο της Σοφίας…

(το κείμενο έτσι …
έχει αποθηκευτεί στον υπολογιστή μου-
συμφωνήσαμε… με τα “παιδιά” στην ΠΡΩΤΗ-
να αφαιρέσουμε τα “προσωπικά” … δεδομένα…
δημοσιεύτηκε… τον Μάη του 2003…
τροποποιημένο
στο σημείο που αφορούσε
την συμμετοχή του αδερφού μου…
Δεν έχω τον χρόνο…
να περάσω από την “εφημερίδα”…
για να “σκαναράρω” το δημοσιευμένο…

το θέμα.. παραμένει το ίδιο…

η πρόθεση της υπεξαίρεσης….)

_________________________________

Μια άλλη Πανσέληνος

 

Προχθές, με το ολόγιομο φεγγάρι να καθρεφτίζεται στη θάλασσα, περίμενα τις νεράιδες και τα ξωτικά να βγουν από τις κρυψώνες τους, να τα πούμε λιγάκι. Δεν ήρθαν ούτε σ’ αυτό το ραντεβού. Χρόνια κάθομαι και περιμένω, δεν κατάφερα ποτέ να τα συναντήσω, δεν βγήκαν ποτέ από τις διηγήσεις των παλιών γιαγιάδων. Στην προσμονή αυτής της συνάντησης, θυμήθηκα μια άλλη ιστορία, για μια άλλη πανσέληνο, που μας παρέσυρε σε ένα όνειρο, πριν περίπου τρία χρόνια. Τότε που ο μικρός αδελφός συναπαντήθηκε με το όραμα του και όλοι οι άνθρωποι του σπιτιού καβαλήσαμε ένα ιπτάμενο χαλί να τον ακολουθήσουμε μέχρι το γέμισμα του φεγγαριού σε μια μεγάλη οθόνη. Ελπίδες και αγωνία. Η προσμονή της πρώτης προβολής. Δεν φύτεψε αγιόκλημα και γιασεμιά, όπως στο παλιό τραγουδάκι. Δεν επιθυμούσε την γραφικότητα αλλά μια άλλη ποιότητα, στην ανθρώπινη επαφή με ένα χαμόγελο και μια υψηλών προδιαγραφών πιστότητα στην αναπαραγωγή του ήχου και της εικόνας, σε υπαίθριο χώρο κάτω από τα αστέρια. Επένδυση ψυχής. Παρά τις οικονομικές αντιξοότητες και την σχιζοφρένεια του καιρού κράτησε την αξιοπρέπεια του. Λίγες μέρες πριν μια ανακοίνωση έσκασε σαν βόμβα. Οι εταίροι δεν επιθυμούν πλέον την λειτουργία του σινεμά, ορέγονται μπουζούκια και τσιφτετέλια, εις άγρα εύκολου δήθεν κέρδους, χωρίς οράματα με την στενή επαρχιώτικη νοοτροπία ότι αυτά θέλει ο κόσμος. Νομίζω ότι προσεβλήθην. Δεν ανήκω σε αυτούς που ξεσαλώνουν έτσι, υπάρχουν και άλλοι ανάμεσα μας, που αναζητούν μια ποιότητα στη ζωή τους. Με πληγωμένα τα φτερά, ζω μια καινούργια αγωνία για το τι θα γίνει. Ελπίζω στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, φευ! Να σκαλώσουν στις απαραίτητες προδιαγραφές για αλλαγή χρήσης. Και το καλοκαίρι που καταφθάνει, να μαζωχτούμε όλοι εκεί για να χαζέψουμε ιστορίες της οθόνης. Έτσι, για αντίσταση στη μιζέρια μας.

 

 

ΕσΠ

 

Το φεστιβάλ το περιμέεεεενωωωω όμως…..
και….
αδημονώ!!!!

 

ΥΓ. Αναζητείται “εγχώριος” μπλόγκερ… που χθες το μεσημέρι…
με το “πολυτελές” τουτού του,
οδηγώντας “ανάποδα” τον μονόδρομο στο “Σταυροπάζαρο”
παρ’ ολίγον να τρακάρει εγχώρια μπλόγκερ
με παπάκι…

ευτυχώωωως…. είμαι… οδηγάααααραααα!!!!