φιστίκια!

 

 

Η μνήμη μου από τις δεκαετίες της παιδικής μου νοσταλγίας

(τέλη ’60- αρχές ’70)

 

κουβαλάει και μια επίκληση…

 

σχεδόν κραυγή… σχεδόν επιταγή…

 

«φιστίκια… φρέσκα… ζεστά… τώρα τα’ κανα»…

 

 

Ήταν ο Θανάσης… που διαλαλούσε την πραμάτεια του!!!

 

Τα αράπικα φιστίκια …

 

άρτι δραπετεύσαντα από τις λαμαρίνες στο φούρνο του Νεοφώτιστου…

μεζούρα ένα ρακοπότηρο…

 

απαλά παραταγμένα σε χάρτινο χωνάκι

 

που με επιμέλεια δίπλωνε στα παιδικά μου μάτια…

 

αδημονώντας να ηδονιστούν οι γευστικοί μου κάλυκες

 

με τη θέρμη του «φυστικοβούτυρου»

 

κρυμμένη σε κρούστα αλατιού…

 

 

Κείνη την εποχή,

 

η σταφιδο- καλλιέργεια βίωνε την νιοστή (!) παρακμή της…

 

Έτσι οι γιαγιούλες μου

 

(αδερφές της γιαγιάς Αγγέλως-

 

η Αθηνιά, η «γεροντοκόρη»

 

και η Παναγιώτα με τον μπάρμπα- Γιώργη τον σύζυγο της,

 

τον «πρόεδρο»…)

 

στο χτήμα τους στο Στρέφι, μείωσαν τ’ αμπέλι

 

(και έτσι το αλώνι έγινε χώρος αέναου παιχνιδιού….

 

για την Αγγέλικα, τον Πάνο και μένα…

 

και περιστασιακά για την Τίνα και τη Γιούλικα…

 

ο Κωστάκης είχε πια μεγαλώσει!!!)

 

και φύτεψαν «αραχίδες»… δηλαδή αράπικα φιστίκια …

 

Έμαθα την υπόγεια ωρίμανση των καρπών…

 

είδα τη συλλογή τους …

 

Η μαμά προσπάθησε να τα φτιάξει στο φούρνο…

 

σε κείνη την αρχαία «ΙΖΟΛΑ» κουζίνα,

 

που ο θείος Μίμης της την είχε πουλήσει ως το «τέλειο» μοντέλο…

 

δεν πετύχαιναν με τίποτα.. παρά την ενισχυμένη «άλμη»

 

(δηλαδή πυκνό διάλυμα αλατιού…)

 

που έβαζε….

 

Προσπάθησε να υποκλέψει την αναλογία από τον Θανάση…

 

τίποτα!!!

 

Τα φιστίκια από το χωριό πια τα τρώγαμε μόνο «χλωρά»…

 

 

 

Τα χρόνια πέρασαν…

 

 

Ο Θανάσης «έφυγε» …

 

 

 

και ήρθε ο Βαγγέλης….

 

Σεμνός και ευγενής..

 

με ένα ποδήλατο…

 

αντί πινακίδας κυκλοφορίας…

 

έγραφε «ο ταλαίπωρος»….

 

Χαιρετισμός με ένα χαμόγελο… πάντα!!!

 

 

Έφυγε «ο τελευταίος κλοσάρ του Πύργου»,

 

έγραψε η «Πρώτη» σήμερα…

 

 

Χθες βράδυ…

 

«τελείωσε»

 

σε κάποιο καφενείο στην πλατεία Αυγερινού….

 

Και ήταν 48 χρονώ…

 

Και η αστυνομία αναζητά τυχόν συγγενείς….

 

 

Προχθές ήταν που σε χαιρέτησα…

 

Περνούσες κάτω από το σπίτι…

 

 

Βαγγέλη… δάκρυσα…

 

 

Σιωπώ….