Δεν έχεις «φύγει»…
Αρνούμαι να το παραδεχθώ…
Εφιάλτης θα ‘ναι.
Η νύχτα της 26ης Ιουλίου δεν υπήρξε ποτέ,
κενό στο χωροχρόνο… ασυνέχεια…
Αφού αισθάνομαι την αγχωμένη ανάσα σου
στον αριστερό μου ώμο,
όταν – στον υπολογιστή- παλεύω να «κλείσω»,
τις εκκρεμείς υποθέσεις…
Στο είχα υποσχεθεί,
την τελευταία φορά,
που ανταμώσαμε,
-λίγο πριν την κρίσιμη επιπλοκή-
οδηγούσα το παπάκι και ‘συ, συνεπιβάτης,
αδυνατώντας να σταθείς «όρθιος» είπες:
«Έστα μου, τις δουλίτσες μας…»
και σου απάντησα:
«Μην ανησυχείς, βρε Χρήστο…»
Εξάλλου, στο ‘χα αποδείξει..
παρ’ όλες τις αντιξοότητες….
Αγωνίζομαι για την «υστεροφημία» σου
παρ’ ότι πλάκωσαν οι επήλυδες
και «ξεκοιλιάζουν» το γραφείο…
Δεν θέλω να θρηνήσω…
Πονάω όμως… Πολύ…
Και ακούω
που σου άρεσε…
και «δανείστηκες» το cd,
-ακόμα το περιμένω….-
να νανουρίζεις τη Γεωργία…
Καλό ταξίδι Χρήστο μου…
Συνεργάτη και Φίλε μου για 17 χρόνια…
Οι λέξεις δε βγαίνουν πια… πνίγομαι…
Περεταίρω ορφάνια…
Όταν, την περασμένη Δευτέρα, εισήχθην εκτάκτως στα επείγοντα περιστατικά του Νοσοκομείου Πύργου, στα πρόθυρα εγκεφαλικού επεισοδίου, συνοδεία- μέχρι τις παρειές του κτηρίου- του συνεργάτη και φίλου μου καλού, που διάγει περίοδο «χημειοθεραπείας» στον αγώνα του κατά «νεοπλασίας» στον οισοφάγο, συνειδητοποίησα το πλήθος των εκκρεμοτήτων, που θα άφηνα πίσω… αν «έφευγα» για το στερνό μου ταξίδι…
Τα επαγγελματικά, σίγουρα, θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν. Όλα είναι αποθηκευμένα σ’ αυτό το πισί- χωρίς κωδικούς πρόσβασης και μπλά… μπλααά…
Για τα «άλλα θέματα» όμως, αυτά που καταρράκωσαν την τιμή και την αξιοπρέπεια της οικογένειας μου (τα πλείστα αποδεικτικά στοιχεία, που έχω- με επιμέλεια- συλλέξει, γίνονται κατανοητά, μόνο από άτομα που έχουν/είχαν «ξεπουλήσει» την ψύχη στην υπηρεσία ενός φαύλου τραπεζικού συστήματος- όπως και γω παλιότερα, αλλά… ξέφυγα νωρίς), χρειάζονται αποδέκτες της επιθυμίας μου να διεκπεραιωθούν στα νόμιμα πλαίσια. Ευελπιστώ, οι αγαπημένες μου Τασώ και Ζωζώ να συναινέσουν…. Είναι επειδή το χρωστάω στη μνήμη του μπαμπά μου, του θείου/νουνού μου, του παππού μου, αλλά και του θείου Στάθη, «που χάθηκε στο Αιγαίο», και το όνομα του φέρω – σα φορτίο βαρύ στην πλάτη μου- (αφού το πρώτο παιδί των Παπαγεωργίου- θα ήταν Στάθης.., πρόεκυψα εγώ… χωρίς το «ευ»… εστα… ρίζα μετοχής αορίστου!!!).
Για τα υπόλοιπα, θα επισκεφτώ το φιλαράκι μου τον Αλέξανδρο, συμβολαιογράφο Ωλένης, να κάνουμε την μοιρασιά!!!!
Μεταξύ σοβαρού και αστείου:
Ήδη 3 ερίζουν για το μπουφέ στο καθιστικό!!!
Τα φωτιστικά όμως στο Ναταλάκι σίγουρα, αφού είναι δώρο από τον θείο/νουνό μου και αγαπημένο της κο Θάνο…
Για τα βιβλία μου, δεν έχει εκδηλωθεί μέχρι στιγμής ιδιαίτερο ενδιαφέρον…
Υστερόγραφο:
Η διαθήκη μου πριν διαβαστεί
-καθώς διαβάστηκε-
ήταν ένα ζεστό άλογο ακέραιο.
Πριν διαβαστεί
όχι οι κληρονόμοι που περίμεναν
αλλά σφετεριστές καταπάτησαν τα χωράφια.
…..
Μιχάλης Κατσαρός
update!!!
Να μην ξεχάσω να στείλω
τις ευχαριστίες μου
στον εφημερεύοντα γιατρό…
Ηλία άκουσαν να τον αποκαλούν…
(και ήταν ο ίδιος, που το καλοκαίρι
μου παραστάθηκε…)
Είστε διακοπές στην Μελβούρνη… Καλοκαίρι κει μακριά στην Αυστραλία – διακοπές και από το κολλέγιο, που παρακολουθείτε δις εβδομαδιαίως- και έτσι είπατε να ξεφύγετε για 3 βδομάδες από το Σύδνεϊ που διαμένετε… Δεν έχω αριθμού τηλέφωνου εκεί που σας φιλοξενούν, να σας ενημερώσω για τα τεκταινόμενα εδώ…
Ξέρετε; Στις 4 το απόγευμα, στην αίθουσα του Ειρηνοδικείου Πύργου, διεξάγεται ο πλειστηριασμός του διαμερίσματος σας, εκεί που διαμένει ο Πάνος μας, μετά από όλα όσα έχουν συμβεί. Κείνο το «σπιτάκι», όπως χαϊδευτικά το λέγατε, που με την προοπτική της μελλοντικής συνταξιοδότησης σας- τότε, πριν φύγετε για την Αυστραλία, ονειρευόσασταν να «τελευτήσετε τον βίο σας». Να ‘μαστε κοντά λέγατε, – στον πρώτο όροφο εσείς, στον τέταρτο εγώ- να μου μαγειρεύετε και να με προσέχετε…
Παλιότερα, είχα «στήσει» εκεί το γραφειάκι μου… ο υπολογιστής μου, το σχεδιαστήριο μου, οι βιβλιοθήκες μου… Μείνατε εκεί μόνο 3 μήνες… Μετά φύγατε για το εξωτερικό… Και σας είχα θυμώσει… πολύ!!!… γιατί όταν το παραχωρήσατε στο βαφτιστήρι σας το Χάρη, να διαμένει αμισθί, δεν είχα προλάβει να μαζέψω τα βιβλία μου και με χαρακτήρισαν «στρίγγλα», που κάποια στιγμή μετέφερα τις βιβλιοθήκες μου στο διαμέρισμα μου καθώς και τις φωτογραφίες του μπαμπά μου, που ένιωθα να «βανδαλίζονται» από την χρήση τρίτων…
Μαμά μου!
Kατά τα προβλεπόμενα από τους νόμους, δεν μπορεί να διενεργηθεί πλειστηριασμός ακινήτου στην Ελλάδα μόνιμου κατοίκου του εξωτερικού. Όμως κάποια δικαστής αποφάσισε ότι είστε κάτοικος Πύργου… Ίσως κρίθηκαν ελλιπή ως στοιχεία οι φωτοτυπίες του διαβατηρίου σας και η βεβαίωση από το γραφείο μεταναστεύσεων της Αυστραλιανής κυβέρνησης…
Έτσι… δυνάμει δικαστικής απόφασης… θα κατέβω τώρα 3 ορόφους… θα χτυπήσω την πόρτα και θα είστε εκεί… να μου φτιάξετε ένα χαμομήλι, μήπως και κατέβει η πίεση από το 17,50 και μια κοτόσουπα μαμαδίστικη… βάλσαμο…
Όμως όλοι το ξέρουν ότι είστε μόνιμος κάτοικος Σύδνεϊ Αυστραλίας… και ο Δημήτρης ο δικηγόρος της Τράπεζας… (που, παρά την ύπαρξη και άλλων μαρτύρων που φυσικότατα θα καταθέσουν- με απείλησε με μήνυση για ψευδομαρτυρία, αλλά… μαμά !!! έτσι προσπαθεί να «χτίσει» την πολιτική καριέρα που ορέγεται…) αλλά και η δικαστική επιμελήτρια…
Μαμά μου!
Ετοιμάζομαι να φύγω… Βάζω στην τσάντα μου T.S. Eliot και Emily Dickinson… (ευγνώμων, που με μάθατε τα Αγγλικά), αλλά και την «Καινή Διαθήκη»…(όπως με δασκαλεύατε) μήπως και πάρω απαντήσεις την οδυνηρή ώρα της αναμονής…
Που τελικά δεν ήταν και τόσο.. “αθώα”,
όπως ύστερες μελέτες απόδειξαν…
Αλλά, θέλω να πιστεύω,
ότι δεν με “στρέβλωσαν”… ανεπανόρθωτα,
τα: μίκυ-μάους, τιραμόλα, σεραφίνο,
…μανίνα, κατερίνα
που διάβαζα, ως παιδούλα…
Έτσι, όταν σε διαδυκτιακή βόλτα,
κάπου στη ζούλα..
βρήκα το πρώτο τεύχος του μίκυ-μάους,
που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα,
το 1966,
χάρηκα πολύ…
Βρείτε το…
Αξίζει τον κόπο..
… Θρησκευτικών…
αυτό:
ή
αυτό:
;
Οι δε έχουν και αποδεικτικά στοιχεία…
(να γελάσουμε και λιγουλάκι!!!!)
…βασικά…
έχω δηλώσει “απαλλαγή”…
από το μάθημα….
Με τον πυρετό να ανεβαίνει σταδιακά, ξέρω ότι φέτος το σπίτι μου θα είναι κλειστό στον εορτασμό του «ευ..», που έκοψαν από το όνομά μου!!!
Άλλαξε ο καιρός… στα φθινοπωρινά του, στοιχείο που αμέλησα, όταν σε κήπο συγγενικό… μεσοβδόμαδα ήταν… γευόμασταν ηδονικά με τα ξαδέλφια μου τα σαλίγκια, πασπαλισμένα με μπόλικο θρούμπι, που ο θείος μου είχε μαζέψει από τις «ασφάκες» της Αλκυόνας. Η υγρασία με πότιζε σταδιακά… μέχρι που χθες… «κρεβατώθηκα»!!!
Θα έφτιαχνα γλυκά… συλλεγμένα από τα τεφτέρια της γιαγιάς και της μαμάς… Μου χάρισαν αυγά, από κότες «αλανιάρες», να πάρει η «γιαουρτίνη» χρώμα και η καρυδότουρτα να μοσχοβολήσει την γειτονιά…
Θα έφτιαχνα και πίτες…
Τίποτα…
Αντί για φαγητά και μεζέδες, μια σουπίτσα «μενουδέλι» (=φιδές στα Πυργιώτικα)με μπόλικο λεμόνι…
*Άνευ σημασίας το θέμα… αλλά τις προάλλες ο Αντώνης… στου “Memphis” τις παρυφές απαιτούσε… update!!!!
Όταν ο Δημητρός έφτασε στο Παλληκαροχώριον, μεταφέροντας το «αγώγι» -τρεις ώρες δρόμος με το τιμημένο κάρο του, που το έσερναν ο Κανέλλος και ο Μαυρής, οι έμπιστοι σύντροφοι του, – δεν μπορούσε να φανταστεί ότι από την άκρη του καφασωτού παραθύρου τον παρακολουθούσε η Ευμορφία, η μεγάλη κόρη του μέγιστου προύχοντα, που μόλις είχαν αποφασίσει να την εγκλωβίσουν στο σπίτι, αφού ο δημοδιδάσκαλος στο Σχολαρχείο τους προειδοποίησε να μην συνεχίσει τον αγώνα στο πεδίον της μάθησης, αφού- θήλυ ούσα- πιθανολογούσε επερχόμενη τρέλα.
Ο γέρο-Παναγής παρέλαβε τα τσουβάλια από το κάρο, τα ζύγιασε στην πλάστιγγα και διαπίστωσε πως- για πρώτη φορά- δεν έλλειψε δράμι από το φορτίο της ζάχαρης- από τα λίγα προϊόντα που δεν παρήγε το πλούσιο χωρίον του, όπου επί σειρά ετών ήταν –επί τιμή-πρόεδρος . Τίμιος αγωγιάτης ο Δημητρός σκέφτηκε ο Παναγής…. πονηρά δε τρέχοντας το μυαλό του, τον κάλεσε στην μεγάλη αίθουσα του παντοπωλείου του- που κάλυπτε τις ανάγκες πέντε παρακείμενων χωριών- σε τραπεζάκι, που ‘χε στήσει δίπλα στο βαρέλι με τις αλίπαστες σαρδέλες, να τον κεράσει ένα τσιπουράκι- από το άριστο που έβγαζαν τα στέμφυλα της κορινθιακής σταφίδας- αυτά που περίσσευαν από την εξαγώγιμη. Είχε όμως προλάβει να ενημερώσει - μέσω του μικρού του γιού , του Αντρίκου- το στερνοπούλι του- την Βγενούλα – την μέγιστη προξενήτρα. Με νεύματα έγινε η συνεννόηση … και μόλις η Βγενούλα ανέβηκε στο χαγιάτι με το καφασωτό, ήξερε ότι έπρεπε να πείσει την Ευμορφία να συμμορφωθεί με την απόφαση του πατέρα της να παντρευτεί τον Δημητρό- τον τίμιο αγωγιάτη- και ας ζήλευαν οι αδερφές της Δήμητρα και Ρουμπίνα.
Δεν χρειάστηκαν τα φαντασιακά επιχειρήματα της προξενήτρας… Η Ευμορφία είχε ήδη αποφασίσει… αφού της στέρησαν τα «γράμματα», που ποθούσε… ας παντρευόταν το παλληκάρι, που καμαρωτά προσέγγισε το χωριό της… Να έκανε πολλά παιδιά, να τους μεταλαμπαδεύσει τον πόθο της μάθησης, οι καιροί… σίγουρα… θα άλλαζαν!!!
Έθεσε η Ευμορφία μόνον έναν όρο…. Τα καλοκαίρια να είναι δίπλα σε θάλασσα… Όπως είχε μάθει, στις παρυφές του τσιφλικιού, στην Μπούκα ελάσσονος ρυακιού, εκεί που παραθέριζαν στο πετρόχτιστο, που το σκίαζε η βασιλοσυκιά- και ας έφερναν τα όνειρα νεράιδες…
Ο Δημητρός είχε έτοιμη την εναλλακτική του πρόταση. Οι οπωρώνες του ήταν στην άκρια μιας λίμνης, και –αν ήθελε η Ευμορφία- οδοιπορώντας την παρόχθια διαδρομή, θα βρισκόταν σε απέραντη αμμουδιά….
….
Έτσι η Ευμορφία, που ήξερε μόνον τις πεταλίδες στα βράχια και τους «σωλήνες», έμαθε τα μύδια της αμμουδιάς… στις αποχρώσεις του φαιού…
Τότε … εκεί που «έσκαγε» το κύμα, έβαζαν τα «τρυγοκόφινα» και όταν το επόμενο κύμα παράσερνε την άμμο … έμεναν τα «μύδια» ξεπλυμένα…
Στην δεκαετία του ’70 τα «μύδια» άρχισαν να εκλείπουν…. και άρχισε να χρησιμοποιεί το αλουμινένιο σουρωτήρι….
….
Στο μεταίχμιο… η Ευμορφία κλήθηκε να προσέχει τα εγγόνια … τέκνα της στερνοπούλας της. Τα μπάνια πια γίνονταν στην άκρια του αμμόλοφου που κούρνιαζαν οι αλκυόνες, παραδίπλα η «Αύρα» του κυρ- Αντώνη,- που στο juke-box ακούγαμε την «Συννεφούλα» και το “Let it be”, με την Λάικα- ημίαιμη σκυλίτσα, γεννημένη την ίδια μέρα με μένα, να μου γλύφει τα πόδια.
…..
Μπορώ πια να αναφέρομαι στην γιαγιά μου… Φορούσε το μεταξωτό της μαύρο κομπιναιζόν και μια παραμάνα να το μετατρέπει σε «μπανιερό». Με την ίδια εμμονή που έπλεκε δαντέλες με το βελονάκι, συνέλεγε ένα προς ένα τα φαιά «μύδια». Τα πλείστα, το τρώγαμε ωμά… Τα ανοίγαμε με την υποψία νυχιών στα παιδικά μας δάχτυλα, τα ξεπλέναμε με νερό θαλασσινό και τα γευόμασταν… ηδονικά!!!!
Όσα περίσσευαν… η γιαγιά Ευμορφία τα απόθετε τρυφερά σε πορσελάνινη σαλατιέρα, σκεπασμένα με νερό θαλασσινό…
Μέχρι να κάψει το λαδάκι στο τηγάνι…
ΥΓ. Όταν ο μπαμπάς μου αποφάσισε να «επιστρέψουμε» στα πατρογονικά βράχια της γιαγιάς Ευμορφίας, προσπαθήσαμε να « μεταφυτέψουμε» τα φαιά μύδια της Αλκυόνας…
Δεν τα καταφέραμε…
Εκεί υπάρχουν άλλα….
Δυστυχώς….
Παρελθόν για μένα…
Το μέλλον, σ’ αυτούς …
που τσιμεντάρουν τις διαδρομές στο «αρχαίο λατομείο»!!!
που αλλάζουν την διαδρομή στο ρυάκι!!!
που χτίζουν στον αιγιαλό!!!
που θεμελιώνουν πάνω στον αρχαίο ναό!!!…….
……
*Αφιερωμένο στην Κική…
την ανεψούλα μου!!!!
Αμ.!!!! Ο Κώστας …φέρει το “λάπι τοπ”
στο χωρίον…
Θα “σε” δώσω το λινκ με sms!!!!
Εγκαρδίως τους εφημερεύοντες γιατρούς
στα «έκτακτα» του Νομαρχιακού Νοσοκομείου Πύργου…
Περίπου στις 3:00 μμ
μίλησα στο τηλέφωνο με την παιδική μου φίλη Νάντια
και της ανέφερα την κατάσταση εξάντλησης,
που το τελευταίο 10ήμερο περίπου.. διάγω
Πάραυτα… με διακόμισε στο Νοσοκομείο…
Εξετάσεις και εξετάσεις…
Με ευγένεια καρδιάς
και επαγγελματική επιμέλεια…
οι εφημερεύοντες ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό
με έκαναν να νιώσω
σαν φιλοξενούμενη
σε σουίτα ακριβού ξενοδοχείου
(και δεν ήταν η πρώτη φορά…
κάπως έτσι…με έπεισαν….τον Ιούλιο του 2006..
και δέχθηκα να γίνει εκεί
η επέμβαση αφαίρεσης ογκιδίου
από τον αριστερό μου μαστό)
Λυπάμαι… δε συγκράτησα τα ονόματα τους…
να τους αναφέρω έναν προς έναν…
Εν τέλει μια υφέρπουσα γαστρεντερίτιδα
και κάποια «ποτάκια» παραπάνω…
(γ.GT 71!!!!!)
διατάραξαν τις ισορροπίες μου…
Οδεύουσα στα 45 πια!!!
Εν κατακλείδι….
«μαζέψτε» με….
Τέλος του μήνα με τα μαγικά…
σταχυολόγημα απλά…
από το “Ελλάδα και Μάης μαζί”
Βιρτζίνια Γούλφ… (αγαπημένη)
εκδόσεις Κρύσταλο – 1987
μετάφραση- επιμέλεια: Άρης Μπερλής
“Η Ελλάδα είναι χωρίς αμφιβολία η πιό όμορφη χώρα που έχει απομείνει. Οι άνθρωποι είναι οι πιό συμπαθητικοί που γνώρισα ποτέ. Όλοι χαμογελάνε. Γιατί δεν μου είπες ότι η Ελλάδα είναι τόσο όμορφη; Αυτή η θάλασσα ήταν παρθένα. Κι έκοψα άγρια κρίνα και κίτρινα αστεράκια που δεν τα ‘χα ξαναδεί, και μικρά βυσσινιά, μωβ, μπλε, άσπρα λουλουδάκια, σαν μαργαρίτες. Ολόκληρο το βουνό ήταν κόκκινο από τα ηλιάνθεμα και τις παπαρούνες. Τα ξενοδοχεία λάμπουν από καθαριότητα. Κρυστάλλινη θάλασσα και πεντακάθαρη άμμος. Είναι τρέλα να χάνει κανείς τα καλύτερα του χρόνια πασχίζοντας να πλουτίσει, όταν υπάρχει αυτή η άγρια αλλά πολύ πολιτισμένη και πανέμορφη χώρα όπου μπορείς να ζήσεις”
Έτσι είδε η Βιρτζίνια την Ελλάδα το 1932…
Ήταν πριν 8 χρόνια όταν η κ. Ρενάτα (μακάρια η μνήμη της), -μαμά της αγαπημένης μου ζιζάνιο. Έλενας -μου είπε ότι αέναα θα ακροβατώ ανάμεσα στην υψηλού δείχτη νοημοσύνη (;;;)μου και τον πρωτογενή, ακατέργαστο συναισθηματισμό μου!!!! Διαπίστωσα, μετά από μυριάδες «στραπατσαρίσματα» ότι είχε δίκιο. Πιστεύω – κάτι παρόμοιο θα μου έλεγε και η πρόσφατα μπλογκο-φίλη- «αδερφούλα» πια όμως- Ρενάτα-(συνειρμικά -αλλά και προτεραιότητα το όνομα της και η αναγέννηση που κουβαλάει).
Έχω λυγίσει… σίγουρα!!!
Αλλά έρχονται οι φίλοι από τα παλιά… με «χέρι» απλωμένο και σταθερό!!! Έτσι βρήκα διαδικτυακά και τον grbase, που μόνο 3 χαιρετισμούς …. σε προσωπικό επίπεδο… έχουμε ανταλλάξει … αλλά μου είπαν πολλά τα γραφτά του…
Θέτη!!! Ευχαριστώ!!!
Θέλω να επιστρέψω…
το συντομότερο…
Με αφορμή δε την ολιγόωρη παραμονή -για πρώτη της φορά- στην πόλη μας , της φίλης Κ., ανέτρεξα σε κείμενα για τον Πύργο…
Ως ερανίστρια καταγραφών- θέλω να ανοίξω μια καινούργια ενότητα….
Θα προσπαθήσω… Έχω υλικό, αλλά- αισιοδοξώ- και σε «χορηγία» φίλων….
(«Αθέμιτη» μήπως πρόκληση;)
προς το παρόν…
διαβάστε αυτό—-> 2 από τους 4 τόπους
-
σχoλια
esta στο Η “διαθήκη” μ… silia στο Η “διαθήκη” μ… cityofpyrgos στο Η “διαθήκη” μ… hliaxtina στο Η “διαθήκη” μ… renata στο Η “διαθήκη” μ…
